Tajemnicza czaszka znaleziona w Grecji może zawierać szokujący zwrot na temat wczesnej migracji ludzi


Fragment czaszki znaleziony w Grecji zainspirował zaskakującą hipotezę o tym, kiedy nasz gatunek po raz pierwszy przybył do Europy i natychmiast wywołał podniecenie i sceptycyzm wśród ekspertów, którzy badają, jak i kiedy Homo sapiens rozprzestrzenił się z Afryki.

Naukowcy twierdzą, że skamieniała czaszka, znaleziona pod koniec lat 70. XX w. W jaskini w południowo-wschodniej Grecji i przechowywana od tego czasu w muzeum, należała do osoby o anatomicznie nowoczesnych cechach, która żyła około 210 000 lat temu.

Jeśli to prawda, byłby to najwcześniejszy przykład Homo sapiens, jaki kiedykolwiek odkryto poza kontynentem afrykańskim. Data poprzedza także potężny 160 000 lat wieku jakiejkolwiek skamieniałości Homo sapiens, którą wcześniej znaleziono w Europie.

Odważne twierdzenie, opublikowane w środę, pochodzi od szanowanego zespołu naukowców, ale spotkało się z ostrożnością wielu innych paleoantropologów, którzy nie byli zaangażowani w badania.

Nieporozumienie nie jest niczym niezwykłym w tej dziedzinie, w której hipotezy i przypuszczenia o ludzkiej prehistorii mogą pojawić się z pojedynczej kości szczęki lub nawet palca. Skamieniałości są rzadkie, trudne do dziś i zazwyczaj fragmentaryczne, a ludzka prehistoria jest z natury mglistą narracją.

Nowe badanie skupia się na uszkodzonych pozostałościach dwóch czaszek – o nazwie Apidima 1 i Apidima 2 – znalezionych zaledwie kilka centymetrów w szczelinie. Początkowo naukowcy zakładali, że czaszki były w tym samym wieku, ponieważ znaleziono je razem.

Jednak naukowcy wykorzystali ostatnio techniki laboratoryjne, które analizowały rozpad promieniotwórczy śladowych ilości uranu w próbkach, i doszli do wniosku, że osobniki pochodzą z różnych epok. Testy wykazały, że Apidima 1 ma około 210 000 lat, a Apidima 2 około 170 000 lat.

Te daty zawierały szokujący zwrot w stosunku do konsensusu dotyczącego wczesnych ludzi w Europie. Naukowcy wykorzystali różne metody do modelowania, jak wyglądałyby czaszki, zanim zostaną roztrzaskane i zniekształcone przez tysiące wieków.

Apidima 2, młodsza czaszka, wygląda wyraźnie na Neandertalczyka, co doskonale pasuje do zrozumienia, że ​​neandertalczycy – Homo neanderthalensis – byli dominującymi wczesnymi ludźmi w Europie w tym okresie prehistorii.

Ale starsza czaszka, Apidima 1, nie wygląda na to, by należała do neandertalczyka, stwierdzili naukowcy. Wyglądają bardziej jak wczesni Homo sapiens, podają.

Tej czaszki nie ma zbyt wiele – tylko część grzbietu czaszki. Ale ma zaokrąglony kształt i inne cechy, które naukowcy porównują do wczesnych współczesnych ludzi.

Taka wczesna obecność wczesnych współczesnych ludzi w Europie nie jest nieprawdopodobna. W ubiegłym roku inny zespół naukowców w jaskini w Izraelu, o którym mówią, jest szczęką i zębami Homo sapiens od osoby, która żyła około 177 000 do 194 000 lat temu.

Nowe badanie sugeruje, że Lewant i Turcja mogły być szlakami migracji dla wczesnych współczesnych ludzi, aby dotrzeć do południowo-wschodniej Europy.

Jeśli ta nowa interpretacja jest poprawna, autor artykułu, Apidima 1, jest „najwcześniejszą znaną obecnością Homo sapiens w Eurazji, co wskazuje, że wcześni współcześni ludzie rozproszyli się po Afryce, zaczynając znacznie wcześniej i sięgając znacznie dalej, niż wcześniej sądzono”.

Odkrycie to sugeruje również, że wczesni współcześni ludzie mieli kontakt z neandertalczykami, którzy wymarli około 40 000 lat temu, po tym, jak grupa współczesnych ludzi (często określanych jako kromaniończycy) przybyła do obowiązującej zachodniej Eurazji.

Niezwykłe twierdzenie takie jak to wiąże się z nieodłącznymi wyzwaniami. Jest to zasadniczo pojedynczy punkt danych: jedna czaszka częściowa, uszkodzona i zniekształcona, z „brakiem kontekstu archeologicznego” w słowach nowego papieru.

Nie ma nic innego: żadnych kamiennych narzędzi, żadnych znaków pochówku, nic, co sugerowałoby współczesne ludzkie zachowanie. Twierdzenie oczywiście skorzystałoby z drugiej skamieniałości Homo sapiens w podobnym wieku gdzieś w tej części świata.

„Oczywiście byłoby wspaniale znaleźć więcej” – powiedziała naczelna autorka Katerina Harvati z Eberhard Karls University w Tybindze w Niemczech podczas telekonferencji z dziennikarzami. „Zamierzamy spróbować spojrzeć”.

Kilku paleontologów, którzy przeczytali artykuł, odeszło sceptycznie. Rick Potts, dyrektor programu pochodzenia ludzkiego w Narodowym Muzeum Historii Naturalnej Smithsonian, powiedział, że nowe roszczenie jest „jednorazowe”, a data znacznie różni się od wcześniej udokumentowanej. Ale to nie znaczy, że się myli.

„Oczywiście musi być czas, kiedy znajdziesz pierwszy. Ale nie wiemy jeszcze, dopóki nie znajdziemy wielu tego przykładów” – powiedział.

Melanie Lee Chang, biolog ewolucyjny Uniwersytetu Stanowego w Portland, specjalizująca się w ewolucji człowieka, powtórzyła to zdanie: „W tej chwili jest to odstąpienie. Możliwe, że w szafkach jest wiele próbek, których ludzie nie oglądali od jakiegoś czasu i wrócę i ponownie zinterpretuję to w ten sposób, ale nie jestem skłonny podpisać się tutaj pod wszystkimi ich wnioskami. ”

John Hawks, paleoantropolog z University of Wisconsin, powiedział, że dowody genetyczne pokazały, że neandertalczycy mieli geny od afrykańskich przodków przed 200 000 lat temu, a zatem „znaleźli czaszkę, która może być w tym wieku, który ma wyraźnie to, co wydaje się współczesnym ludzkim afrykańskim cechom dużo sensu. ”

Ale zabrzmiał także jako ostrzeżenie. To dziwne, powiedział, że dwie czaszki o tak różnym wieku znaleziono obok siebie. Naukowcy uważali, że skamieniałości zostały przemyte w szczelinę, a następnie osadzone w osadach, które utwardzały się około 150 000 lat temu.

Powiedział Hawks: „To dziwny scenariusz, w którym mamy dwie ludzkie czaszki, które są obok siebie, które są tak różne pod względem wieku i sprawia, że ​​chcę więcej dowodów”.

Jeden ze współautorów dokumentu Nature, Chris Stringer z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, przyznał, że jest to „nowe wyzwanie”, dla którego początkowo odpowiedni jest sceptycyzm.

„Nie mamy kości czołowej, brwiowej, twarzy, zębów ani podbródka, z których każdy mógłby być mniej„ nowoczesny ”w formie” – powiedział w e-mailu. Powiedział jednak, że zespół przetestował swoje wysiłki na rzecz odbudowy na wiele sposobów i że skamielina „z pewnością pokazuje wysokie i zaokrąglone z powrotem do czaszki, która jest typowa tylko dla H. sapiens”.

Powiedział, że pomocne byłoby znalezienie kamiennych narzędzi związanych z Homo sapiens. „Jeśli poprawnie zinterpretowaliśmy dowody Apidimy, dzieło tych wczesnych H. sapiens musi być obecne w innym miejscu europejskiego rekordu” – powiedział.

Wydaje się, że wszyscy żyjący dzisiaj ludzie wywodzą się z grupy przodków, która żyła około 70 000 lat temu. „Zarówno skamieniałe dowody, jak i dowody genomiczne współczesnych ludzi nadal sugerują, że stały sukces Homo sapiens poza kontynentem afrykańskim może mieć 70 000 lat” – powiedział Potts.

Ale dokładniejsze szczegóły ludzkiej prehistorii, w tym losy grup, które się rozproszyły, ale najwyraźniej wymarły, stały się bardziej skomplikowane z każdym nowym odkryciem.

Nie było ani jednej, liniowej ewolucji ludzi – co było domniemaniem wśród paleoantropologów zaledwie pół wieku temu – ale raczej wielu gatunków hominidów, które współistniały przez miliony lat, zanim jeden gatunek zastąpił wszystkich innych.

„Jesteśmy ostatnią dwunożną postacią tego, co kiedyś było bardzo, bardzo zróżnicowanym drzewem ewolucyjnym” – powiedział Potts.

2019 © The Washington Post

Ten artykuł został pierwotnie opublikowany przez.